vrijdag, januari 13, 2006

Het begint af te korten....

Hallo iedereen,

Hier is het laatste berichtje dat we in Laos zullen typen. Speciaal voor moeke boechout, omze trouwste supporter, maar natuurlijk ook voor alle anderen!

Na Luang Prabang zijn we verder de bergen ingetrokken, schoon zalle!
In Luang Nam Tha hebben we een echte trekking gedaan. Op twee dagen hebben we zo'n 20 km gewandeld in de jungle op glibberige paadjes, langs griezelige afgronden en over of door het water. Het was soms een beetje spannend, maar we hebben het heelhuids overleefd!

's Nachts hebben we in het dorpje Ban Nam Lai geslapen. Dit is een primitief dorpje van zo'n 300 inwoners ergens in die jungle. Gelukkig hadden we onze gids Sone bij die voor de route en de vertalingen heeft gezorgd.

Toen we daar aankwamen zijn we meteen een hutje binnengewandeld waar ze LaoLao aan het stoken waren. Dit is het meest gekende whiskey-achtige drankje van Laos. Natuurlijk moesten wij een glaasje proeven, amai, straf spul zalle!

Daarna hebben we gespeeld met de kindjes van het dorp en heel veel foto's getrokken wat de mannen en de kindjes echt geweldig vonden. Op terugweg naar ons hutje kwamen we langs een kindje dat met een vlijmscherp mes in zijn vinger had gesneden. Het was door het bot en het zag er echt niet zo goed uit.
Omdat daar geen dokters in de omgeving zijn hadden we hun maar ons ontsmettingsmiddel en water gegeven, en hen getoond hoe ze iedere dag een nieuw verband rond de vinger moesten doen.

Vinh,een van de twee Engelsmannen die ons vergezelden op de trekking kon het hier niet bij laten. Hij heeft de familie aangeboden om met het kindje naar het dichtsbijzijnde stadje te gaan en in te staan voor de medische kosten. Hij is dan ook met het kindje en zijn vader vertrokken naar Luang Nam Tha, zo een drie uur wandelen door de jungle in het donker.

's Avonds hebben we de leukste avond gehad van onze hele reis. Na ons avondeten ( bamboe-soep, kip, rotan, sticky rice en een chilisauske gemaakt door de dorpsbewoners) kregen we het bezoek van enkele jongens van het dorp.

We hebben hen wat Engelse woordjes geleerd, leren tellen in het Engels en veel gezongen en gedanst. Met als gevolg dat toen we gingen slapen al de kinderen 'ooh la laaa' , ' ooh my gooood' en 'amaaaai' riepen. Daarnaast kunnen ze nu ook 'head, shoulders,knee and toe' en......... de vogelkesdans zingen en dansen!

Na een goeie nachtrust vertrokken we dan weer voor een trektocht door de jungle. In het begin was er een bird-calling door een dorpsbewoner, maar vogels hebben we wel niet gezien. Daarna kegen we een kip te eten die 's morgens nog half-levend naast ons bed lag, met bamboe en rotan. Het was lekker, maar we hebben de Laotianen maar zelf het kippenhoofd - en maag laten eten.

Vanuit Luang Nam Tha hebben we terug de bus genomen riching Vientiane. Het busritje heeft maar liefst 22 uur geduurd. We kregen weer veel Thaise karaoke-muziek, rochelende Aziaten, een klapband en geen slaap, maar we zijn er geraakt.

Van hieruit nemen we zondag het vliegtuig naar Bangkok, waar we woensdagavond dan al richting Belgie vliegen.

Groetjes,
Karen, Ine en Ellen

1 Comments:

Blogger kirsten said...

He dames,

dank voor jullie mooie verhalen en dito foto's. Ik kan me zo een beetje voorstellen wat jullie voelen nu; heel wat te vertellen thuis en blij van iedereen terug te zien, maar ook wel een beetje met een klein hartje om al dat 'schoons' zomaar achter te laten.
In elk geval een ervaring om nooit meer te vergeten!

Dikke proficiat en een heel goeie reis terug.

Groetjes,
Kirsten (Bouworde)

22:42  

Een reactie plaatsen

<< Home