hello belgium,
even een update over de wilde avonturen van de rondtrekkers. Na een busreis van 4 u (vanuit Phnom Penh) kwamen we om half 6 aan in sihanoukville. Guesthouse 'GST' werd onze gezellige verblijfplaats gedurende 2 nachten. Om eerlijk te zijn, veel was er niet te zien: sihanoukville is erg toeristisch gericht en buiten het maken van lange strandwandelingen en uitstapjes naar de verschillende eilanden was er niet veel te beleven.
het trotseren van een toch wel vrij woeste zee in een primitief cambodjaans bootje naar "bamboe-eiland" maakte de badplaats wel eens de moeite voor een 2-tal dagen...
De mooie eilanden waren de uitvalsbasis voor een uurtje snorkelen, maar door het slechte weer waren de koraalriffen niet echt duidelijk te zien. Insmeren vonden wij weer niet nodig natuurlijk wegens de bewolking; resultaat= 5 rode kreeften in een wiebelend bootje.
Nadien genoten we van een lekkere happy shake bij kaarslicht en het geluid van de golven der 'aziatische zee' (?).
's Anderendaags gingen we effe kieken in Kep. Het effe is 2 nachten geworden waarbij we een erg avontuurlijke tijd beleefden; met 5 vrullie overnachten in een houten boomhuttoestand temidden van de natuur (denk maar aan robinson crusoe: enkel elektriciteit tussen 18u30 en 23u30, veel ongedierte, lekjes bij regen, ijskoude douches, niet doortrekkende toiletten,... ZALIG!) voeg hierbij een prachtig zicht op zee en wees maar jaloers! wie zei dat Kep minder de moeite zou zijn? niets is minder waar: idyllische eilanden met prachtige zandstranden, torenhoge palmbomen, GEEN toeristen en helderblauw water.
stukgeschoten en afgebrande ruines van wat eens een mondaine badplaats was herinneren ons aan de rellen die er plaatsvonden en slechts 7 jaar geleden eindigde...
Nu we in Kep waren, moesten toch eens een kijkje gaan nemen in het Belgische hotel aan de seaside. wel eens leuk om te zien, maar peperduur en dus niet echt geschikt voor ons backpackers. 's Avonds zijn we er met de schrik vanaf gekomen nadat iemand probeerde om het fototoestel van Liesbeth te stelen. Het was pikdonker en afgelegen toen er iemand vrij vlug op ons kwam afgelopen. we zijn ondertussen gewend geraakt aan de cambodjaanse gastvrijheid (deze ontmoetingen zien zij als een goede oefening om hun engels bij te schaven) en zagen er dan ook niet veel argwaan in dat hij vroeg waar we verbleven. Toen Liesbeth plots viel en begon te roepen, dachten we aan een of ander vies beest maar blijkbaar werd ze in de struiken geduwd in een poging de camera te kunnen bemachtigen. Met z'n allen zetten we het op een lopen om uiteindelijk toch veilig maar uitgeput in het guesthouse aankwamen. Zo zie je maar, toch maar goed opletten voor alleenreizigers want echt veilig is het nergens meer...
Onze trektocht werd afgesloten met een uitstap naar de berg 'bokor'. De dag begon met een pickup-tochtje doorheen bijna onberijdbare weggetjes naar boven om daar te genieten van een prachtig zicht over de zee en achterliggende gebieden (vietnam zou zichtbaar zijn maar hebben we niet gevonden :-). een bezoekje aan de ruine van de vroegere verblijfplaats van de koning werd een eerste stopplaats. nadien werd de tocht te voet verder gezet doorheen de jungle. Werkelijk een weg banen door de wildernis en uitkijken voor reuzespinnen (ditmaal eens niet overdreven!), slangen en tijgeruitwerpselen. Een 3-tal uur en veel schrammen, bloedzuigers en moddervlekken later kwamen we aan op ons rustpunt. Wat smaakte dat broodje met currysoep! na een bezoek (en duik voor de liefhebbers) aan de waterval was de vroegere Franse kolonie op de top van de berg aan de beurt; de ruines van het oude casino, postkantoor, politie checkpost, kerkje,... deden denken aan een ware spookstad die recht uit een of andere oorlogsfilm zou gegrepen kunnen worden.
en dan een hobbelige terugtocht bij zonsondergang om een goedgevulde dag mee af te sluiten; het was meer dan de moeite en moe maar voldaan kropen we die avond dan ook vroeg in ons bedje...(dank u wel bouworde dat we in deze laatste week de kans kregen om meer van het prachtige cambodja te mogen ontdekken!!!)
en dan volgde de terugtocht naar siem reap, een lange saaie dag in de bus waar eigenlijk niet zoveel over te vertellen valt. Het voelde toch wel een beetje als 'thuis komen', ons plekje smileys (guesthouse) in siem reap waar we de eerste weken enorm graag vertoefden... Ons laatste avondmaal werd afgesloten met een avondje in de pub 'Angkor What?!' dat ondertussen werd benoemd tot stamcafe van de maand.
en nu... de terugweg naar huis. een dubbel gevoel; graag thuis te komen en terwijl toch nog zo graag willen blijven... nu ja, het is fantastisch geweest!!!